در كتاب سيرت جلال الدين  مينكبرني (فرزند و جانشين سلطان محمد خوارزمشاه و نوشته‌شده به سال 639ق) مطلب ذيل كه خود برگي از تاريخ كازرون است، چنين آمده است:

«پس، روي به شيراز آورد و به استيلا درآمد. و زهر انتقام خود به اهالي آن بقاع چشانيد و مدتي بر سر قلعه جره فرو آمد. و آخر با اهل آن بر مالي وافر صلح كرد و امان داد. و اينانج‌خان آن‌جا بمرد و در شعب سلمان دفن شد.

و آلپرخان را به كازرون فرستاد. و آثار شيخ ابواسحاق در آن‌جاست. بر آن مستولي شد و دست ‌درازي و هتك حرم تقديم داشت. و آن‌جا بر مرور دهور اموال صدقات و نذور جمع شده بود. همه را آلپرخان به خزانة خود نقل كرد و بدان متجمّل شد.

هيهات! اين مظالم را تيغهاي با اثر و شمشيرهاي كارگر است و اين مغارم را پشت پيل نكشد و كوهان كوه بگسلد. اگرچه به ظاهر چون عسل حلاوتي دارد، اما من حيث الحقيقه زهر قاتل و سمّ هلاهل است.

لاجرم عاقبت او آن بود كه تاتاران او را بر در اصفهان اسير كردند و دست او را بازپس بستند و بر اسب نشاندند و پايها زير شكم محكم كردند و دوساله راه، پيش خاقان فرستادند. چون آنجا رسيد، فرمود كه او را به آتش بسوختند و رمقي كه مانده بود، غذاي نار شد. و آن خود عذاب عاجل است كه در جهان فاني مشاهده كرد. اما اميدهست كه چون يكبار به آتش بسوخت، حق‌تعالي او را دوبار عذاب نكند».

(شهاب‌الدين محمد نسوي، ص 104.)