در اولين يادداشت اين وبلاگ اشاره‌اي يه سلسله كازرونيه و اهميت شخصيت شيخ ابواسحاق كازروني در جهان اسلام داشتم. يكي از بناهاي ارزشمند سلسله كازرونيه در شهر بورساي تركيه قرار دارد. حضور اين سلسله در آناتولي به سده ششم و هفتم هجري باز مي گردد، اما آنان به‌ويژه سخت مورد توجه پادشاهان عثماني قرار گرفتند تا آنجا كه در شهر ارزروم مزاري به نام شيخ ابواسحاق كازروني ساخته شد و اين سلاطين به زيارت او مي رفته‌اند و براي امور مهم بدو متوسل مي‌شدند.

شهر بورسا اولين مركز عثمانيان بود. سلطان بايزيد در سال 802 ق "ابواسحاق خانه‌اي" در اين شهر ساخت و املاكي را بر آن وقف كرد. وقفنامه اين بنا نيز موجود و به چاپ رسيده است. اين بنا به مرور زمان توسعه يافته و داراي مسجد و مدرسه و ... شده است. اين مكان همچنان فعال و مورد استفاده است و تا كنون كتب، مقالات و چند پايان‌نامه در باب اين مكان نوشته شده است.

براي ديدن پلان بنا و برخي اطلاعات ديگر نشاني زير را ببينيد:

 http://archnet.org/library/sites/one-site.tcl?site_id=2873

محسن پزشکیان بی‌شک در تاریخ معاصر کازرون شخصیتی برجسته و اثرگذار است. مردم بیشتر او را با نوار صدایش - که با امکانات محدود آن زمان در خانه ضبط کرده بود - به عنوان شاعری با دوازده غزل به گويش کازرونی، یکی دو شعر رسمي و دو سرود می‌شناسند و احتمالا در یک سال اخیر هم به عنوان کسی که به موضوع فرهنگ مردم علاقه داشته و مجموعه‌ای از قصه‌هاي كازروني را گردآورده است. (قصه‌های مردم کازرون، نشر کازرونیه، 1384). تا آن‌جا که می‌دانم در یکی دو یادواره‌ای هم که در سالهای اخیر برای او برگزار شده است او را بیش از همان نوار معرفی نکرده‌اند.

 اما او بسیار فراتر از اینها بود. علاوه بر شعر و پژوهش در حوزه فرهنگ مردم, نقاش و خوشنويس و نوازنده‌ای خوش‌صدا، بازیگر و نمایشنامه‌نویس، و متفکری اهل سیاست و ... هم بود. و جا دارد در هر حوزه به‌خوبی بررسي و شناسانده شود.

نزاعی را تصور کنید! در یک‌سو گروهی قرار دارند که علاوه بر تسلط بر توش و توان خود، وضعیت طرف مقابل را هم مثل کف دست می‌شناسند و مواضع و سنگرها، تعداد نفرات و میزان مهمات، معابر و میادین مین و حتی اوضاع روانی آنان را به‌خوبی میدانند. اما مردم این‌سوی خاکریز هیچ‌یک از این اطلاعات مهم را نه درباره سپاه روبرو که حتی در باره خود هم ندارند. نتیجه این مواجهه به گمانم روشن و محتوم است!

و اما این مقدمه کوتاه را نوشتم تا غفلت خويش و توجه ديگران را يادآور شوم و  دو کتاب از شیخ عبدالله بلیانی(ح613-686ق) که در سالهاي اخیر به زبانهاي غير فارسي چاپ شده است را معرفی کنم. ظاهرا ما همسایگان که نه، همخانگان شیخ! غیر از بنای کهن زیارتگاه او در روستای بلیان که آن‌هم در سالهای اخیر بخش عمده‌اش را تخریب و نوسازی کرده‌اند, چیزی از او و سهمش در دنیای علم و عرفان نمی‌دانیم. متأسفانه تذکره‌نویسان پیشین نیز غير از چند بيت، چیزی از تألیفات او نقل نکرده‌اند. احوال و آثار او را من نيز به اختصار در مقدمه مقامات شیخ امین الدین بلیانی آورده‌ام(مفتاح الهدایه و مصباح العنایه، تهران، روزنه، 1376. ص 37-38 مقدمه). در سالهای اخیر نيز رساله عینیه الوجود او توسط محمدجواد شمس نیریزی در تهران توسط كتابخانه مجلس منتشر شده است. دوست ارجمند نسخه‌شناس جناب صدرايي خويي هم اخيرا مرا از نسخه‌اي ارزشمند از آثار بلياني که در سال ۸۶۰ق در شهر سمرقند نوشته شده و اکنون در کتابخانه مرعشی قم نگهداری می شود آگاه کردند. رسايل شیخ عبدالله از آثار مطرح در حوزه اندیشه عرفاني "وحدت وجود" است.

دو کتاب مورد نظر که بهانه نوشتن این یادداشت است در فرانسه و ترکیه منتشر شده است. براي اطلاعات كتابشناختي و عكس روي جلد، نك:

۱. Epître sur l'unicité absolue. Michel Chodkiewicz (Traduction) (كتاب شماره۴ )